کارایی نشان می دهد که سازمان چگونه از منابع خود در راستای تولید نسبت به بهترین عملکرد در مقطعی از زمان استفاده کرده است. یکی از مهم ترین شاخص های بررسی عملکرد شرکت ها کارایی است، پیش بینی کارایی شرکت های بورس اوراق بهادار و شناسایی عوامل مؤثر بر کارایی شرکت ضرورتی است که در این پژوهش به آن پرداخته شد. به طوری که این تحقیق به بررسی نقش معیار های ریسک و نظام راهبری بر کارایی شرکت می پردازد .. در این راستا، برای اندازه گیری کارایی شرکت از روش تحلیل پوشش داده ها استفاده شده است. متغیرهای مستقل اولیه در این پژوهش شامل متغیرهای نظارتی نظام راهبری می باشد. یافته های تجربی مربوط به بررسی 154 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه ی زمانی 1390 تا 1397، نشان می دهد که متغیرهای نسبت مالکان نهادی، نسبت مدیران غیرموظف، ارتباط سیاسی شرکت و نسبت مالکیت مدیریتی و تمرکز مالکیت نسبت به سایر متغیرها قدرت بالاتری در تبیین کارایی شرکت با استفاده از روش فرهنگی دارند و همجنین از بین معیار های ریسک معیار ریسک مالی،ریسک نوسان قیمت سهام وریسک بحران مالی بر کارایی تاثیر دارد به علاوه، از نتایج دیگر پژوهش می توان به این موضوع اشاره کرد که در پیش بینی و ارائه الگو کارایی آتی شرکت می توان از روش لاسو با خطای ناچیز استفاده کرد.

پارادایم بلند مرتبه سازی رویکردی نوین در برنامه ریزی شهری برای استفاده بهینه از اراضی شهری است­، اما احداث این شکل بناها همواره با چالش­هایی روبرو بوده است. در نتیجه هدف پژوهش تاثیر بلندمرتبه سازی بر نحوه­ی گسترش افقی شهر، حقوق همجواری و حل مشکل زمین در دو منطقه 2 و 4 شهر و مقایسه آن با همدیگر و اثرات مثبت و منفی این الگو در این دو منطقه و در نتیجه ارائه راه کار مناسب برای استفاده بهینه از ساختمان­های بلندمرتبه و کاهش اثرات سوء آن و به حداقل رساندن معایب چنین ساختمان­هایی در شهر تبریز و نهایتاً ارائه الگوی مناسب برای صدور پروانه ساختمانی در مناطق مناسب و استفاده حداکثری از این الگو می باشد. روش پژوهش پیمایشی و تحلیلی است. داده ها با استفاده از روش کتابخانه ای، میدانی بوده و داده های حاصل از پرسشنامه جمع آوری و استخراج شده است. اطلاعات و داده های مورد نظر با استفاده از نرم افزار Spss و با تکیه بر تجزیه و تحلیل کمی، آمار توصیفی، استنباطی و همچنین آزمون کای اسکور مورد ارزیابی توصیقی و مقایسه ای قرار گرفته است. یافته های پژوهش، حاکی از آن است که اولاً روش بلندمرتبه سازی توانسته است تا حدود زیادی مشکل تأمین مسکن در دو منطقه شهر تبریز را حل نموده و از گسترش شهر در افق جلوگیری نماید. امام علیرغم این مزیت اثر منفی بر رعایت حقوق همجواری و همسایگی داشته است و اینکه روش مناسبی برای حل مشکل زمین و مسکن در دو منطقه شهر تبریز نبوده است.

پژوهش حاضر با استفاده از اطلاعات جمع آوری شده از تناوب های زراعی استان اصفهان از طریق پرسشنامه و تلفیق آن با مشاهدات تجربی و شاخص های رایج انجام شد. سه ناحیه اقلیمی اصلی شامل سرد، معتدله و گرم در استان اصفهان حاکم هستند. در هر سه منطقه اقلیمی استان تناوب ها غالباً کوتاه و دربرگیرنده دو یا سه محصول زراعی می باشند. کارایی استفاده از زمین در منطقه معتدله، منطقه گرم و منطقه سرد استان اصفهان به ترتیب دامنه ای معادل 98-43، 95-60 و 81-50 درصد داشتند. کارایی تولید در تناوب ها تابع نوع محصول بوده و غلات دانه ریز مثل گندم و جو، برخی دانه های روغنی مثل کلزا و گلرنگ و وجود آیش در تناوب ها، کارایی تولید تناوب ها را به کمتر از 40 کیلوگرم در هرروز از تناوب کاهش داده اند. حضور گیاهان علوفه ای با عملکرد بالا (مثل ذرت علوفه ای) به ویژه وقتی در ترکیب با گیاهان غده ای (مثل چغندرقند) و صیفی جات (مثل هندوانه و طالبی) در تناوب قرار می گیرند، موجب افزایش کارایی تولید تناوب ها (گاهی به بیش از 200 کیلوگرم در هرروز تناوب در منطقه معتدل) می شوند. بهره وری آب در تناوب های زراعی هر سه منطقه استان اصفهان به ندرت به بیش از شش کیلوگرم به ازاء هر مترمکعب می رسد. افزایش تنوع محصولات زراعی در تناوب ها ضروری ترین اقدام در تمام مناطق اقلیمی استان محسوب می شود. تقویت جایگاه گیاهان غده ای در مناطق معتدل و گرم استان و ارتقاء جایگاه حبوبات در منطقه سرد استان نیز هم توجیه اقتصادی و هم قابلیت اجرایی دارد.

پیشینه و اهداف: هدف پژوهش حاضر ارزیابی کارایی درونی و بیرونی دورة کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی پردیس نسیبه دانشگاه فرهنگیان بود روش ها : روش پژوهش از حیث هدف، کاربردی و از حیث اجرا، توصیفی  پیمایشی  است. جامعة آماری پژوهش شامل همة دانشجویان کنونی و دانش آموختگان سال های گذشته، یعنی دانشجویان ورودی از سال 1394 تا  1398 پردیس نسیبه دانشگاه فرهنگیان به تعداد 36 نفر بود. با توجه به معدود بودن جامعة آماری، از روش سرشماری استفاده شد. برای ارزیابی کارایی درونی از مدارک موجود در پروندة آموزشی دانشجویان و دانش آموختگان استفاده شد. همچنین برای ارزیابی کارایی بیرونی از پرسشنامة محقق ساخته استفاده شد. برای سنجش روایی پرسشنامه، از روش روایی صوری و محتوایی استفاده شد. پایایی پرسشنامه از طریق آلفای کرونباخ 89/0 به دست آمد. ارزیابی کارایی درونی، با استفاده از فرمول های استاندارد محاسبه شد. تجزیه و تحلیل داده های پرسشنامه با استفاده از نرم افزار  SPSSانجام شد. یافته ها: یافته های پژوهش در حوزة کارایی درونی بیانگر این بود که میانگین نمرات دروس 72/17 (6/88 درصد) بوده است. در این دوره، میزان اتلاف 57/2، متوسط طول تحصیل 96/ 4 نیمسال، نرخ قبولی و مردودی واحدهای درسی به ترتیب 65/99 و  35/0 درصد، نرخ توفیق و شکست درس به ترتیب  69/99 و 31/0 درصد و  نرخ توفیق و شکست شخصی به ترتیب 65/99 و 35/0 درصد محاسبه شد؛ بر این اساس، ضریب کارایی درونی، 1/82 درصد محاسبه شد. کارایی بیرونی این دوره 1/53 درصد محاسبه شده است که با توجه به عدم تحقق 9/46 درصد از کارایی بیرونی، می توان بیان کرد که درصد کارایی بیرونی مطلوب نبوده است.نتیجه گیری: کارایی بیرونی نشان می‏دهد که ارزش واقعی دوره‎های تحصیلی برای مؤثربودن اجتماعی به چه میزان است. فقدان یا کمبود این نوع کارایی، به معنای هدردادن سرمایه‎های انسانی و مادی نظام آموزشی است.

به منظور بررسی صفات زراعی، عملکرد و شاخص های اقتصادی در کشت مخلوط اسفناج با نخود، آزمایشی به صورت طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تیمار و سه تکرار در سال زراعی 96-1395 در شهرستان تویسرکان اجرا گردید. تیمارهای آزمایشی شامل کشت مخلوط افزایشی 20 درصد نخود با اسفناج، کشت مخلوط جایگزینی 60 درصد اسفناج + 40 درصد نخود و کشت های خالص اسفناج و نخود بودند. ارتفاع بوته، تعداد شاخه در بوته و عملکرد دانه اسفناج به طور معنی داری تحت تأثیر کشت مخلوط قرار گرفتند. بیشترین ارتفاع بوته و کمترین تعداد شاخه در بوته اسفناج از کشت مخلوط جایگزینی به دست آمد. کشت مخلوط افزایشی و کشت خالص اسفناج نیز بدون تفاوت معنی دار کمترین ارتفاع بوته و بیشترین تعداد شاخه در بوته را داشتند. بیشترین عملکرد دانه اسفناج مربوط به کشت مخلوط افزایشی بود. تیمارهای کشت مخلوط افزایشی و کشت خالص از لحاظ عملکرد دانه و بیولوژیک اسفناج تفاوت معنی داری با هم نداشتند. در گیاه نخود نیز ارتفاع بوته، تعداد شاخه در بوته، تعداد غلاف در بوته و عملکرد دانه تحت تأثیر کشت مخلوط قرار گرفتند. بیشترین ارتفاع بوته و کمترین تعداد شاخه و تعداد غلاف در بوته نخود از کشت مخلوط افزایشی به دست آمد. بیشترین عملکرد دانه نخود نیز مربوط به کشت خالص نخود بود. اسفناج و نخود به ترتیب گیاهان غالب و مغلوب بودند. ارزیابی شاخص های اقتصادی نیز سودمندی کشت مخلوط اسفناج با نخود را نشان دادند. به طوری که بالاترین نسبت برابری زمین، نسبت برابری ماده خشک، شاخص بهره وری سیستم و شاخص سودمندی مالی از کشت مخلوط افزایشی حاصل شد. در مجموع نتایج بیانگر این است که نخود گیاه مناسبی جهت کشت مخلوط با اسفناج است. به طوری که کشت مخلوط افزایشی 20 درصد نخود با اسفناج، عملکرد اسفناج و  کارایی استفاده از زمین را بهبود بخشیده و می تواند بیشترین سود اقتصادی را عاید کشاورز کند.

اهداف: سیستم کشت مخلوط گیاهان دارویی رویکردی نسبتاً جدید در جهت افزایش پایداری تولید این گیاهان است. هدف از این آزمایش بررسی پاسخ شوید و شنبلیله به کاربرد تلفیقی کودهای آلی و کودهای زیستی در سیستم کشت مخلوط بود. مواد و روش ها: در آزمایش مزرعه ای در فصل رشد 1399، اثر سطوح کود دامی (عدم کاربرد، 6 و 12 تن در هکتار)، در شرایط تلقیح و عدم تلقیح با باکتری های تثبیت کننده نیتروژن بر تولید زیست توده، نسبت برابری زمین، نسبت برابری زمان-سطح، کارایی استفاده از زمین، کارایی زراعی کود و کارایی مصرف نیتروژن در تک کشتی در مقایسه با الگوهای مختلف کشت مخلوط شوید: شنبلیله (75: 25، 50: 50، 25: 75) مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که کوددهی 100 درصد و تلقیح باکتری، کاهش زیست توده ناشی از کاهش نسبت کشت شنبلیله را جبران نمود که منجر به افزایش کارایی کود و مصرف نیتروژن و سودمندی کل سیستم در نسبت های کشت 75: 25 و 50: 50 شوید: شنبلیله شد. با وجود کاهش تولید زیست توده با کاهش نسبت شوید در کشت مخلوط، تولید در شرایط تلقیح با باکتری و 50 درصد کوددهی تفاوت معنی داری با کاربرد 100 درصد کوددهی نشان نداد که منجر به افزایش کارایی کود و مصرف نیتروژن و سودمندی سیستم در این شرایط شد. نتیجه گیری: براساس نتایج، نسبت های کشت مخلوط 75: 25 و 50: 50 شوید: شنبلیله در شرایط کوددهی 100 درصد و تلقیح باکتری می تواند منجر به افزایش سودمندی کل و کارایی مصرف نیتروژن شود. جهت تولید پایدار شوید، نسبت کشت 25: 75 شوید: شنبلیله در شرایط کاربرد 50 درصد کود دامی و تلقیح با باکتری قابل توصیه است.

کشت مخلوط به عنوان یک روش پایدار تولید با هدف استفاده حداقل از نهاده های خارجی محسوب می شود. در همین راستا یک آزمایش مزرعه ای با ده تیمار به منظور ارزیابی عملکرد، واکاوی رقابت و تنوع حشرات در کشت مخلوط سویا با آفتابگردان در فصل زراعی 1395 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه مراغه اجرا شد. تیمارها شامل کشت خالص آفتابگردان (به عنوان گیاه اصلی)، کشت خالص سویا (به عنوان گیاه همراه) و نسبت های مختلف کشت مخلوط جایگزینی (50: 50، 34: 66، 66: 34، 40: 60، 60: 40 و 25: 75) و افزایشی (100: 50 و 100: 100) آفتابگردان-سویا بودند. نتایج نشان داد که بیشترین عملکرد دانه آفتابگردان (275 گرم در متر مربع) در کشت خالص آن بدست آمد که با الگوی کشت 25 درصد آفتابگردان+ 75 درصد سویا و 60 درصد آفتابگردان+ 40 درصد سویا تفاوت معنی داری نداشت. همچنین بیشترین (1/130 گرم در متر مربع) و کمترین (5/48 گرم در متر مربع) عملکرد دانه سویا به ترتیب در کشت خالص سویا و الگوی 100 درصد آفتابگردان+ 50 درصد سویا حاصل شد. علاوه بر این، بالاترین نسبت برابری زمین، شاخص سودمندی مالی و سودمندی کشت مخلوط در الگوی 25 درصد آفتابگردان+ 75 درصد سویا بدست آمد. همچنین در همه الگوهای کشت، غالبیت جزیی و ضریب ازدحام نسبی آفتابگردان بیشتر از سویا بود که نشان دهنده توانایی رقابت بیشتر آفتابگردان نسبت به سویا است. در ضمن بالاترین تراکم حشرات علفخوار در کشت خالص سویا ثبت شد. خانواده های حشرات Thripidae و Cicadellidae دارای بیشترین تراکم نسبی بودند. علاوه بر این، کشت مخلوط آفتابگردان با سویا فراوانی حشرات گرده افشان و دشمنان طبیعی را نسبت به کشت های خالص افزایش داد. همچنین بیشترین شاخص شانون در الگوی کشت مخلوط افزایشی کامل حاصل شد. به طور کلی، بر اساس شاخص­ های زراعی، اکولوژیک و اقتصادی کشت مخلوط 25 درصد آفتابگردان+ 75 درصد سویا به عنوان یک روش جایگزین جهت حصول عملکردی مشابه کشت خالص آفتابگردان معرفی می­ گردد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.